|
|||
|
فرشید قربانپور* تاریخهای شفاهی معمولا خاطرات آدمهایی است که تاریخ را ساختهاند. از سیاستمدار تا هنرمند، از ورزشکار تا دیکتاتور سابق، نکته جالب همه تاریخهای شفاهی، جدای مستندبودن و جذابیتی که این استناد در آنها ایجاد میکند، این است که ما بخشهایی از آن را میدانیم. مثلا وقتی سیاستمداری درباره خاطراتش در فلان انتخابات حرف میزند ما بخشی از آن را میدانیم. یا وقتی هنرمندی درباره یک اثر هنری میگوید. این استناد، تاریخهای شفاهی یا خاطرات اشخاص مشهور را جذاب و دوستداشتنی میکند. کتاب «خاطراتی از هنرمندان» که دستنوشتههای مرحوم پرویز خطیبی هنرمند و شاعر معاصر است شاید از همان ابتدای کار، در مواجهه با ایرادهای ویرایشی و فصلبندیهای ابتدایی، ذوقتان کور شود، اما جادوی خاصی که در کتاب وجود دارد تازه از چند صفحه اول به بعد شروع میشود و تا پایان کتاب همراهتان خواهد بود. لذت خواندن خاطراتی از بزرگان موسیقی و شعر و رادیو، فیلم و هنر آوانگارد و نویسندههای خاص، کمکم کتاب را تبدیل میکند به یک سفر تاریخی به زمانی که آفتاب ادبیات و هنر بسیار درخشان بود. از آغاز کار هنرمندانی مثل فرهاد مهراد و فریدون فروغی و... گرفته تا تاریخچه تئاترهای مشهور تهران، سرنوشت کافههای ریز و درشت و خوانندههایی که در آنها مشغول بودند، خواننده را به کشف اتفاقاتی میبرد که بسیار جذاب و خواندنی است. تازه در این مرحله و با کشف این جذابیتها، بخشبندی بینظم کتاب به دلیل قراردادن خواننده در هیجان مداوم اینکه «این بخش درباره کدام آدم مشهور خواهد بود؟» به کمک کتاب آمده و متن ویرایشنشده و تقریبا عجولانه نویسنده حس مستندی هم به آن داده و اینها همه کتاب «خاطراتی از هنرمندان» را به مجموعهای منحصربهفرد تبدیل کرده است. » ادامه مطلب |
|||
|
|||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
